ne başını biliyorum
ne sonunu görüyorum
çırpınıp duruyorum.

durmalı mıyım?
bilmiyorum.
durabilir miyim?
onu da bilmiyorum.

yine çığ oldum
yuvarlanıyorum…

yine hem anahtar hem kilit,
dört duvarımda
kendi bütçeme düşeni voltalıyorum.
ve hala bir masalcı gelecek,
harikalar diyarından uzak
gerçek üstü dizelerden
uyandıracak sanıyorum.

ne olur biri beni uyandırsın,
gerçek olmadığını söylesin yanlızlıkların.

başında sanarken
sonunda olduğum,
elimde yokken imrendiğim,
nerede ararsam orada olmayan
mutluluktu istediğim.

olmadı, olamadı…

denedim,yenildim ama

anladım,

benim sandığım denizde

sadece bir liman olduğumu.

şaibeli gölgeler
kirletmesin diye isleriyle
zaten yanık ekmeğimizi,
kalemleri kuşanıyoruz.
artık her beyaz sayfa
zaferimize meydan bir cephe.

umudu çıkın yapıp düşeceğiz yollara.
bilinmez belki bir gün belki bin yıl daha
tozunu yutarak bu bezgin patikanın,
bizden öncekiler gibi,
bizden sonrakilere öncü,
yürüyeceğiz.

Tarihin sonunu biz yazmasak da
bir parçası olmak yetecek.
hiç yazılmayacak olsa da ismimiz
güneşi doğuranlar olarak anılacağız biz.

23 Nisan 2008 03:38 Sakarya

keşke geçmişimden bir parça anım kalsaydı.
aşık melodilerin okşadığı,
kaldırımlarda dans ettiğim gecelerden
içip gözlerinin içine baktığım sevgilimden;
herhangi bir sevgilimden,
hatırımda bir şeyler kalsaydı.
unutulmasaydı

unutulmayacak kadar özel olsaydı
dokunuşlar.
hiç değilse kalbime dokunacak
bir dokunuş kalsaydı
hafızamda.
yok olmasaydı emeklerim

suçlusu ben değilim
ağır yaralı gerçeğin,
yanık kişililiklerin.
bakmayın bana öyle
acınmak istemiyorum
acıların üstesinden gelirim ama
acınmayı haketmiyorum.

28 Mart 2008 - Sakarya

Beni bana bırakma,
tutunamam.
Düşmek değil de mesele,
mana bulamam
yaşamaya.

Çağdaş Polat

önemli olan acı çekmek değil;

çünkü irili ufaklı her insan
acı çeker nihayetinde
herkes bir defa aşık olur ki
o yüzden ben hiç acı çekmedim diyen yalancıdır

onsuz düşünemediğin hayatı
onsuz yaşadığın ilk gün
acıdır aşk
ya da
tek göz hücrede
düşünecek davası veya karısı olmayan biri için
umut,acıdır.
yani her insani duygu acı verebilir
ipe sapa gelmez zamanlarda…

fırsatın bile olmaz acıya alışmaya
onu hissetmemeye başladığın an
yeni bir acının kucağında bulursun kendini
ömrün acıyla ve ona alışmakla geçer
böyle olduktan sonra
acıya alışmak neden bir teselli olsun ki?

acıya alışmak ne ki!
eğer yaşadığın mutlu anlar
çektiğin acılardan fazlaysa ve
sarfettiğin yaşlar 1 gün sonra uçup gidiyorsa
sen acı görmemişsin…

artık dayanamıyorum dediğin anlarda
hayat gözden ırak fabrikalarında
senin için daha okkalı bir tanesini hazırlıyor
ve zamanlaması o kadar muhtesem ki
ağlamak bazen mümkün olmuyor…

iyisi mi sen acıya bırak kendini
onu yaşarken yakınma
uzunluğuna isyan etme
bazen gül geç
ve onu yaşarken de
onun da diğerleri gibi geçici olduğunu düşün
çünkü hiçbir acı mutlulukla sona ermez
acıyı tükeden
acının kendisidir…

Çağdaş Polat