ne başını biliyorum
ne sonunu görüyorum
çırpınıp duruyorum.

durmalı mıyım?
bilmiyorum.
durabilir miyim?
onu da bilmiyorum.

yine çığ oldum
yuvarlanıyorum…

yine hem anahtar hem kilit,
dört duvarımda
kendi bütçeme düşeni voltalıyorum.
ve hala bir masalcı gelecek,
harikalar diyarından uzak
gerçek üstü dizelerden
uyandıracak sanıyorum.

ne olur biri beni uyandırsın,
gerçek olmadığını söylesin yanlızlıkların.

başında sanarken
sonunda olduğum,
elimde yokken imrendiğim,
nerede ararsam orada olmayan
mutluluktu istediğim.

olmadı, olamadı…

denedim,yenildim ama

anladım,

benim sandığım denizde

sadece bir liman olduğumu.

şaibeli gölgeler
kirletmesin diye isleriyle
zaten yanık ekmeğimizi,
kalemleri kuşanıyoruz.
artık her beyaz sayfa
zaferimize meydan bir cephe.

umudu çıkın yapıp düşeceğiz yollara.
bilinmez belki bir gün belki bin yıl daha
tozunu yutarak bu bezgin patikanın,
bizden öncekiler gibi,
bizden sonrakilere öncü,
yürüyeceğiz.

Tarihin sonunu biz yazmasak da
bir parçası olmak yetecek.
hiç yazılmayacak olsa da ismimiz
güneşi doğuranlar olarak anılacağız biz.

23 Nisan 2008 03:38 Sakarya

keşke geçmişimden bir parça anım kalsaydı.
aşık melodilerin okşadığı,
kaldırımlarda dans ettiğim gecelerden
içip gözlerinin içine baktığım sevgilimden;
herhangi bir sevgilimden,
hatırımda bir şeyler kalsaydı.
unutulmasaydı

unutulmayacak kadar özel olsaydı
dokunuşlar.
hiç değilse kalbime dokunacak
bir dokunuş kalsaydı
hafızamda.
yok olmasaydı emeklerim

suçlusu ben değilim
ağır yaralı gerçeğin,
yanık kişililiklerin.
bakmayın bana öyle
acınmak istemiyorum
acıların üstesinden gelirim ama
acınmayı haketmiyorum.

28 Mart 2008 - Sakarya