Filmekimi’nde bu sene toplam 4 filme gitme fırsatı buldum. Bunlar Chelsea Oteli, Donmuş Nehir, Limon Ağacı ve Zamanın Külleri idi. Beni en çok etkileyen film ise "Donmuş Nehir" oldu. Film gerçekten çok etkili anlatıma, güzel hikayeye, iyi oyunculuklara dayandığından diğer filmlerden kolayca sıyrıldı.

Festival hakkında bir kaç şey söylemek gerekirse, bu sene geçen seneden daha iyi filmler görme fırsatını bulamadık. Festivalde gerçekten dikkat çeken 5 filmin dışında diğer filmler biraz doldurma filmler gibi geldi. Evet çoğu film bir festivale yakışabilecek filmler ancak bence artık bu düzey yetersiz bulunmalı. Tabii eğer İKSV Filmekimi’ni, İstanbul Film Festivali’nin bir alt düzeyi olarak görmüyorsa. Diğer festivallerde olduğu gibi film öncesi reklamlara boğulmamak festivalin artılarındandı. Festivale ilgi her zamanki gibi doruktaydı. Çoğu filmin biletleri haftalar öncesinden tükenmişti.

Altın Portakal’In olduğu günlerde gerçekleşen Filmekimi, yerinden kıpırdayamayan İstanbullu sinema severler için nimet yerine geçti diyebiliriz. Ben de Filmekimi 2008′e katıldığım için İstanbul’dan mutlu ayrıldım.

Aylar öncesinden duyurulan ve eşi benzeri olmayan bir organizasyon. 5 kıtada 25 merkezde aynı gün gerçekleştirilen bu büyük koşuda toplam 1 milyon kişi koştu. Toplam 4 milyon 777 bin kilometre koşuldu. Yani insanlık dünyanın çevresini bir günde 120 defa dolanmış oldu.  Ve bu yapanlardan birisi de bendim.

Spor disiplin, eğlence, heyecan, coşku, kardeşlik, centilmenlik ve diğer önemli duyguların kesişiminde önemli noktadadır. Tıpkı sanat gibi insana farklı yöne bakmayı öğretir. Keşfedecek yeni karaparçalarından çok, yeni gözlere ihtiyacı olan bizler bu sayede yaşamın farklı yönlerini keşfederiz.

Beylerbeyi’nde yani Boğaziçi Köprüsü’nin 1 km içinden 10 bin metre koşarak Kuruçeşme’ye varan parkur şöyle bir bakıldığında hiç de az görünmüyor. Arabayla bazı günlerde saatlerce trafikte ilerleyerek ulaşacağınız bu iki nokta arasına koşarak ulaşmaya çalışmak, insanoğlunun kendini aşma isteğinin bir parçası. Zaten olimpiyatların, maratonun en önemli amaçlarından biri de bu.

Küçükken ilk defa kasetten ve ablamın güzel sesinden duyduğum o mükemmel melodiler, ilk defa aşık olduğumu hissettiğim zaman kalbimin gümbürtüsü, ilk aldatılışımda ve acı çekişlerimde gözlerimdeki hüzünlü akıntılar… Hepsinin kaynağı aynıydı. Minik dediklerine bakmayın, ben sahnede yüce bir endam gördüm.

Anlatmaya kelimelerin yetmeyeceği bir konser yaşadık. 40bin kişi Metallica’nın parçalarını hep bir ağızdan söledi. Nasıl iştir bu ya? Nasıl bir konserdir? Çoğu parçasını bilmesem de zevkten dört köşe olan insanları izlemek, o hazzı tatmak müthişti.

Her Beşiktaşlı’nın hayatında en az bir kere tatması gereken duygulardan birisi İnönü’de maça gitmektir. Küçükken en büyük hayallerimin arasında yer alırdı bu istek. İçimden bir ses kendimi gerçek Beşiktaşlı gibi hissetmek için orada bulunmam gerektiğini söylüyordu. Ayağıma kadar gelen nice fırsatları teptikten sonra, Şampiyonlar Ligi kuraları çekildikten sonra artık yeter diyerek kendime Porto maçını gitmek için söz verdim.

Üniversitemin Beşiktaş klübü, Türkiye Üniversiteleri’nin en fazla üyesi olan klübü SAÜBJK ile küçük arabamızla yola çıktık. Yanıma bu maçta benimle eşlik etmesi için kuzenimi davet ettiğime memnundum, çünkü aynı duyguyu benimle veraber tatması gerektiğini düşünüyordum. Sakarya’dan İnönü’ye her kilometre artan heyecan stadın önünde doruğa çıkımıştı. Stattaki binlerin yanında, dışardaki yüzlercesi bu geceye tanıklık edecekleri için heyecanlıydı. İki güvenlik kontrolünün ardından tribün kapısına yaklaştığımızda, tarifi mümkünsüz duygular hissediyorduk. Kulağımızda duyduğumuz marşlarla, sanki hayatımızın en önemli anı içindeymişiz gibi her milisaniyeyi konuşmadan yaşıyorduk.

        Beşiktaşlı olsanız da, aynı ligde puan için savaşsanız da Fenerbahçe’nin Şampiyonlar Ligi ilk maçına gitmeye karar  verdim. Gitmemi sağlayan etkenlerden birincisi maçın İnter’le oynanacak olacak olmasıydı. Fenerbahçe’nin stadını  görmek için de güzel kılıf olacaktı. Gece yatmak için sıcak bir köşe bulduktan sonra, internetten biletimi alıp maç saatinde tribünlere girdim.

        Stada girmeden dikkatimi çeken en önemli nokta, Fenerbahçe seyircisinin çok yoğun kadın seyircisi olmasıydı. Her üç kişiden birisi bayan olması, maç esnasında bayların ağzından çıkan lafları daha dikkatli seçmelerinde şüphesiz bir etkendi. Bu kardeş, sevgili modundaki tiyatral olmasa da kültür adına yapılmasa da katılınan faaliyet, kaliteden nasibini almıştı. Amaç kaliteyse tabii…